گدايان خوان احسانش چه نحو سلوك كرده ، و ايشان را رخصت چه گستاخيها داده ، و به آن رفعت شأن خود را چه نزديك گردانيده ، و به اين وسايل بندگان را به آشنائى خود خوانده ، و بندگان با نهايت احتياج و پستى چه مستغنيانه با پروردگار خود سلوك مىنمايند ، و از چنين خداوند كريمى كه پيوسته خوان احسانش را براى نيكوكاران و بدكاران كشيده رو مىگردانند ، و رو به عاجزان و لئيمان ممكنات مىبرند ، و از رحمتهاى خدا خود را محروم مىگردانند . نهم : بدان كه كسى را كه حاجتى به درگاه بزرگى باشد اوّل يساولان و دربانان آن درگاه را خوشنود مىگرداند كه دخول به مجلس پادشاه او را به آسانى حاصل شود ، و حاجتش زود برآورده شود ، و دربانان درگاه مالك الملوك فقرا و مساكينند ، بايد پيش از طلب حاجت تصدّقى بكند تا حاجتش زودتر برآورده شود ، چنانچه از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه فرمود : هرگاه احدى از شما بيمار مىشود طبيب را مىطلبد و به او چيزى مىدهد ، و اگر حاجتى به پادشاهى دارد به دربانان رشوه مىدهد ، پس اگر حاجتى به خدا داشته باشد تصدّقى بكند خواه كم و خواه بسيار . دهم : آنكه اگر كسى حاجتى دارد ، گاه هست كه در نزد كريمان حاجت ديگران را وسيلهء حاجت خود مىكند ، به اين‌كه يا اوّل حاجت ديگران را مقدّم مىدارد كه آن كريم را خوش آيد كه او اهتمام به شأن ديگران زياده از خود دارد ، و اين معنى موجب زيادتى روائى حاجت اوست ، يا آنكه حاجتى كه خود دارد براى ديگران مىطلبد تا كريم بداند كه با وجود احتياج خود آن حاجت را براى ديگران مىطلبد ، پس آن حاجت را براى او نيز بر وجه اكمل روا كند ، يا آنكه در هنگام حاجت خواستن ديگران را با خود شريك مىكند ، و اين معنى نيز خوش آيندهء طبع كريمان است كه آدمى فقط در فكر خود نباشد ، و ديگران را در وقتى كه احسانى به او